Персонификација е стилската фигура преку која ние, на мртвите тела им даваме човекови особини. Најпрепознатлив пример за тоа се басните, во кои, преку симболи на карактеристиките на животните ги препознаваме луѓето – итар како лисица, силен како лав...
Лисицата не може да биде итра! Таа е животно, живее во синџир во кој мора да се исхранува, мора да биде препредена за да улови плен. Човекот не мора да го прави тоа. Тој не мора да биде итар, не мора да биде препреден, не мора да гази преку лешови за да го добие она што го посакува... Постои размена, постои монетарна вредност за предметот на размена, постои разбирање. Разбирање кое животните не го познаваат.
Она што не разликува од животните е токму способноста за резонирање, способноста за говор. Способноста да изразиме некому љубезност, сочувство, да бидеме искрени со некого, да насмееме некого.
Каде сме научиле да играме игри? Каде сме научиле да глумиме, да се преправаме, да лажеме и да напакостуваме? Дали човечкиот род од секогаш ги распознавал овие особини и ги именувал, или пак модерната цивилизација ги донела заедно со литературата?
Модерните филозофи суштински ја изменија старата латинска изрека Homo homini lupus est, велејќи дека: „Човек на човека е човек” – со право, крунисувајќи го човекот како ултимејт ѕвер. Најлошото нешто што на човека може да му се случи, тоа е друг човек. Колку и апсурдно да звучи, навредувајќи ги нашите далечни предци кои не ги познавале човековите недостатоци, ве молам луѓе, не бидете примитивни, не бидете ѕверови! Бидете искрени, бидете љубезни, бидете добри. Не се воздржувајте, разговарајте со оние кои не ве разбираат, наведете ги своите мотиви. Не ги повредувајте оние кои ве сакаат, потрудете се, од дното на своите срца, да бидете луѓе. Родени сте како луѓе и тоа е товарот на денешницата, кој сте должни да го понесете!
No comments:
Post a Comment