Пеколот

Во својата оригинална смисла, поимот “платонска“ постоел да ја означи онаа вистинската, чиста љубов, љубовта која единката ја носи во себе, но сепак страстна, не онаа која е базирана на сексуален интерес спрема саканата личност, туку повеќе на спиритуална трансмутација на силата на спротивниот пол, отворајќи се кон пошироки пространства на скриено уживање отколку едноставно сексуално задоволство. Нејзини најголеми поклоници биле ренесансните уметници: Данте, Петрарка, Бокачо, кои својата „преродба“ ја нашле токму во ваквото изразување на љубовта, па затоа и буквално може да се нарече иконопоклоништво – затоа што се работи на слепо обожување не на личноста која е предмет на нивната љубов, туку на сликата – сликата која тие ја создаваат во своите очи, благодарение на совршеното функционирање на човековиот ум – виртуоз за создавањето илузии, притоа таа “икона“ вдахнувајќи ја со живоста на боите на нивните уметнички чувтсва.

Сме ја погледнале ли целата приказна од поинаков агол, сосем од спротивната страна на огледалото? Сме се запрашале ли некогаш која е приказната на Беатриче, која е свесноста на Лаура за постоењето на Франческо? Дали тие знаеле дека постои некоја душа која на толку уметнички, фанатичен начин може да ги преточи своите чувства во таа лирика од која ни се чини дека во секој момент може да потече музика, музика која ќе ни ги расече срцата од очај, очај кој се влева во естуар на љубовна агонија. Кога би можеле со времеплов да се вратиме и одново да доживееме се, да навлеземе во димензиите на секоја сцена, во најмалите ни оддалеку блиски средби кои тие ги опишуваат, но кога би ги раскажале во име на другата страна, за да видиме дали и тие ги доживувале на истиот начин. Истите средби, сретнувањето на погледите, случајните допири, немите воздивнувања. Тогаш, можеби би се разочарале кога би дознале дека би морале сето тоа да го изоставиме, затоа што во очите на другиот лик тие сцени и не постојат. Би морале да ги претставиме како едно сувопарно изнесување на рутински, секојдневни настани. И тогаш, за да биде стилски „побогато“ нашето животно „дело“, би се вратиле на нашата пасија – нашата уметност, за да не ги разочараме читателите, за да оставиме вредно дело зад себе, нешто што ќе се памети.

И навистина, животот е приказна која ние ја пишуваме додека чекориме газејќи ги нејзините страници. И секако дека не би ја пишувале во друго лице, затоа што ние ја носиме убавината, ние ја носиме љубовта, во нас. Непресушливиот вруток е нашето срце, кое го користи јазикот на умот и телото и твори неуморно, додека страниците не се искинат од нашите цврсти, правливи ѓонови.

Alter ego

И повторно се навраќам на Едгар Морен – неговите филозофии постојано одѕвонуваат како базичен ритам, кој го води секое понатамошно додавање на мисловни семплови. Во својата книга „Љубов, поезија и мудрост“, тој ќе рече: „...љубовта е нашата највистинска религија, но истовремено и нашата најголема ментална болест“. Ако ова го поврземе со зборовите на Џонатан Свифт „Се сакаме оти слабостите ни се исти“, ќе ја добиеме вистинската формула која ја дефинира љубовта како ништо друго туку најголемиот израз на егоизам кој досега постои. Во латинскиот јазик „Alter ego“ во слободен превод се толкува како „најдобар пријател“, но всушност значи „друго јас“. И токму од тука произлегува логиката: оние за кои што велиме дека се нашите „сродни души“, се оние во кои се пронаоѓаме себеси. И таа личност ја засакуваме, бидејќи е иста како нас! За какви тогаш жртви зборуваме во љубовта, за какво обожување?? Доколку не можеме да ги прифатиме туѓите маани, туѓите размислувања, диферентноста во секој поглед, тогаш не можеме да прифатиме нешто што не личи на нас, а тоа е рамно на Нацизам...

Дали некогаш сте размислиле колку тоа чувство кое го негуваме е вистинско? Дури кога некого ќе го сакате и покрај неговите маани, кои не се ништо друго туку само нешто кое не е својствено за вас и не ви се допаѓа, гледајќи го моралот како предмет на релативитет, тогаш можеме да зборуваме за вистинско обожување на туѓата личност, од едноставно необјасниви причини.

Прашањето останува како е навистина подобро и како да се заштитиме себеси?? Дали порационално е да бараме личност по сопствениот „калап“ или да се вплеткуваме во пајаковата мрежа на туѓите мистерии? Доколку решите да погледнете надвор од својот видокруг и да играте на туѓ, непознат терен, борбата секако би била потешка, но победата послатка!