Елегија

Знам дека ќе си заминеш

а ништо не сме си кажале

само простум се гледавме,

еден во друг тоневме.

Време без престан течеше,

а ние пак не изустивме,

збор ниеден не потрошивме,

преграт в бол не откинавме.

Знам дека ќе исчезнеш

а толку те има во срцево

што душа корне и завива,

но гордост слепа ме навјаса.

И затоа ништо не ти реков,

само тивко себе се закопав

во мрачна и темна гробница,

да бидам сува пламен лозница.