Изговори даваме кога се плашиме, кога не можеме, не сакаме, кога одбегнуваме... Умешноста да ги убедиме другите да веруваат во нашиот изговор и да го прифатат како вистинска причина е способноста цврсто да стоиме на тој став, да го браниме. Правејќи го тоа, ние почнуваме себеси да се убедуваме дека тоа е вистина. Значи, најголемата заблуда ја креираат изговорите кои си ги даваме самите на себе, за да не си го признаеме сопствениот неуспех. Така постигнуваме некоја помиреност во своите души, и се штедиме од продлабочување на размислувањата. Се согласуваме со конформизмот дека такви сме `скроени` и се откажуваме од секакво работење врз сопствената личност, за да се подобриме или во било кој правец, промениме.
Но дали можеме да ги изедначиме? Дали изговорите што ги презентираме пред другите одговараат и се само енкрипција на внатрешните `кодови` што се разгорени од `демонот` во нас кој не можеме да го контролираме, или се специјално приготвен производ за манипулација со другите и ублажување на реалноста? Во некои случаи позитивно, помалку болно, оставање на простор за друга шанса, продолжена соработка, надеж за другата страна дека можеби ја изгубила битката, но се уште има простор за водење на војна, се уште има шанса за нас да се предадеме. Можеби таа надеж е единственото нешто кое таа личност ја има. Да, веќе најдовме и изговор за давање изговори... Природата човекова е нескротлива, незапирливи се нашите умствени делувања. Перпетуум мобиле...
No comments:
Post a Comment